یک جشنواره اجتماعگاهی از امید است. تماشاگرانی که دنبال چیزی نو و در عین حال آشنا یا تنها «خوب» هستند. بازیگرانی که امیدوارند صمیمیت و مراسم ورودی‌های حساب‌شده‌شان آن درخشانی ویژه را داشته باشد. مطبوعات و منتقدان آماده عشق یا نفرت به صراحتند. فیلمسازان مفتخر و ناامید به دنبال برکت کوچکی بر پروژه خود. همه با هم چند روز در چند سالن در می‌آیند و می‌پرسند آیا این همان مکان کامل در زمان کامل است یا نه. البته اغلب نیست. بیشتر فقط مجموعه‌ای از تقریباها است. تقریباهای خوشمزه و مشترک.