فیلمِ-readingِ از تصاویر و متن‌های دیوانه‌وار، آوازهای ماردورور از عنوان و الهام خود از رمان شاعرانهٔ اولیه سوررئالیستی Comte de Lautréamont در سال ۱۸۶۹ می‌آید که زیبایی را به عنوان برخورد تصادفی بین چرخ‌خیاطی و چتر روی میز عمل توصیف می‌کند. در شش بخش رمان، یک انسان‌شناسِ جوان به کارهای خطرناک و ویرانگری می‌پردازد. برخوردهای غیرمنتظره فراوان‌اند، که لاک‌پشت‌ها و پرندگان به جمع بازیگران همیشگی ترایاما می‌پیوندند تا از کتاب‌ها و سینه‌های عریان عبور کنند. پردازش شدید ویدئویی تصاویر را پُررنگ می‌کند و با صدا رنگ می‌زند—کشیدن مرزهای اقتباس ادبی او را به چالش می‌کشد. ترایاما نوشته بود تنها قبرستانی که می‌خواسته، کلمه‌های اوست، اما همانطور که آوازهای ماردورور نشان می‌دهد، واژه‌ها لزوماً نباید به سنگفرش‌شده‌ها یا نسخه‌های چاپی محدود شوند.