دوربین چهره او را دوست داشت، او برای نماهای نزدیک ساخته شده بود. و رومی شندره نیز Kamera را دوست داشت و به آن نیاز داشت — هم دوربین سینمایی و هم دوربین‌های عکاسان و پاپاراتزی. پژوهش سینمایی جولیا بنکرت دربارهٔ چهره‌های گوناگون رومی شندره حضور کاراکتری او را نشان می‌دهد که حتی بیست و هفت سال پس از مرگش نیز شدت خود را از دست نداده است — چه در قالب عروس حجابی و دیوأ Glamour در فیلم فرانسوی ل’Enfer (1964) یا چه وقتی او بدون آرایش خود را به دوربین نشان می‌دهد، مانند مستند هانز یوِرگن سیبِربِرگ Portrait of a Face (1966). بدون آرایش و در کادر نزدیک، او از ترس‌ها و تردیدهایش می‌گوید — تا امروز، این فیلم گواهی اصیل از درونی‌ترین تلاطم شخصیت رومی شندره است. همسرش هری میین خیلی گستردهٔ سانسور کرد زیرا او فکر می‌کرد همسرش بسیار غمگین است.