قرار بود بزرگ‌ترین فیلم انیمیشن تمام دوران باشد. نه فقط یک چشم‌انداز روشنگر، بلکه تغییردهندهٔ بازی. ریچارد ویلیامز هیچ چیز کمتر از این را مطالبه نمی‌کرد و تقریبا سه دهه را به masterpieceٔ سینمایی خود اختصاص داد. از اوایل سال ۱۹۶۴ بخش اعظم سود را به پروژهٔ شخصی‌اش بازگرداند، پروژهٔ سخاوت‌بار الهام گرفته از هزار و یک شب و با نام موقت ملا Nasruddin. او گروهی از هنرمندان جوان الهام‌گرفته را گرد آورد و با بهترین صنعتگران هالیوود همکاری کرد تا به این ترتیب پیچیده‌ترین، چندوجهی‌ترین و حیرت‌آورترین صحنه‌های تصویری را ارائه دهد. سال‌ها گذشت. سرمایه‌گذاران بالقوه آمدند و رفتند. کار ادامه یافت. اما تنها پس از کارتون رابرت ویلیامز بود که استودیو بودجه‌ای برای تأیید این کُدکافهٔ خیال فراهم شد.