فرانکلین جی. شافنر مردی است که پشت بسیاری از فیلم‌های نمادین آمریکایی قرار دارد: سیاره میمون‌ها (۱۹۶۸)، پاتن (۱۹۷۰)، پاپیون (۱۹۷۳)، پسران از برزیل (۱۹۷۸) و دیگران. اگرچه او کارگردانی بود که اغلب به طرز مرموزی ساکت اما با اعتماد به نفس و قاطع بود، اما به ندرت به عنوان یک کارگردان "نویسنده" مورد بحث قرار می‌گرفت، با وجود برنده شدن جایزه اسکار برای بهترین کارگردانی و بسیاری از نهادهای معتبر که جوایز مورد نظر برای "برتری در کارگردانی" را به نام او نامگذاری کرده‌اند. دانیل کرمر به بررسی عمیق کارنامه برجسته شافنر می‌پردازد و تم‌ها و نشانه‌های بصری را که کار او را بسیار شخصی و بخشی از یک تصویر وسیع می‌سازد، بررسی می‌کند.