نوکِکه، بلژیک. شهری ساحلی نسبتاً کوچک و عادی، خانه‌ی باشکوهِ جامعه‌ی مرفه. برای رقابت با ونیز و کن، کازینوی با کمالِ تشریفاتِ غربی میزبان دومین «جشنواره جهانی فیلم و هنر» در سال هزار و نهصد و چهل و نه است که تاحدی توسط کتابخانه سینمایی سلطنتی بلژیک سازمان‌دهی شده است. به مناسبت رُخشان از پنجاه سالگیِ وجود سینما، برنامه‌ای فرعی با ارائه‌ی شاخه‌های مختلفِ این رسانه گرد هم می‌آورد تا سینما را در تمامی اشکال و فرم‌هایش به نمایش بگذارد: فیلم سورئالیست، فیلم مطلق، فیلم‌های دادایی، فیلم‌های انتزاعی… این برنامه‌ی فرعی به‌زودی به جشنواره‌ای به‌خودِ خود بدل می‌شود: «تجربی-محض»، منحصربه‌فرد به سینمای تجربی، و به گردهمایی افراطیِ جنبش‌های پیشرو مبدل می‌گردد تا به‌شکلی افسانه‌ای و نمادین شناخته شود.